Pasożyty, winowajca zmian w zachowaniu dzieci?

Pasożyty są to organizmy, które żyją w przewodzie pokarmowym swojego gospodarza, czerpiąc z tej współzależności szereg korzyści, w zamian przyczyniając się do stopniowego osłabienia swojego żywiciela.

Wiele badaczy próbowało znaleźć zależność pomiędzy infekcjami pasożytniczymi a zmianami w zachowaniu dziecka. Niektórzy głoszą dosyć odważne tezy, wskazujący na to, że  autyzm jest powodowany obecnością pasożytów w przewodzie pokarmowym dziecka, a ich usunięcie wiąże się z „całkowitym wyleczeniem dziecka”. Jak wiadomo autyzm jest zaburzeniem genetycznym, zatem ciężko wierzyć w owe doniesienia, jednak infekcje pasożytnicze mogą znacząco wpływać i modulować zachowanie dzieci z autyzmem czy ADHD.

Odbywa się to poprzez wpływ na ekspresję, czyli aktywność genów zaangażowanych w rozwój zaburzeń autystycznych. Zatem wyleczenie infekcji, http://www.health4life.net/ może wyłączyć aktywność genów, które są powiązane z ASD. Ponadto często dzieci te zmagają się z szeregiem problemów gastroenterologicznych, których przyczyną mogą być różne infekcje, w tym również pasożytnicze.

Co złego robią pasożyty w organizmie?

Pasożyty zatruwają organizm toksycznymi produktami przemiany materii, należą do nich:

  • Amoniak, który wywołuje drżenie, drgawki, opóźniony wzrost, letarg , a także brak równowagi i koordynacji ruchowej
  • Morfina jest substancją o działaniu narkotycznym. Obecność morfiny w jelitach spowalnia perystaltykę, przyczyniając się do nasilenia procesów fermentacyjnych oraz zaparć. Negatywne skutki działania morfiny na organizm są liczne, spośród nich najważniejsze obejmują: nerwowość, senność, niepokój, drażliwość, utratę apetytu, nudności, wymioty, drżenia, dreszcze, gęsią skórkę, skurcze mięśni, niepokój, bezsenność, wahania nastroju , amnezja, dezorientacja i paranoja
  • Histamina– jej nadmiar przyczynia się do stanów zapalnych w jelicie. Jest mediatorem reakcji alergicznej, która może powodować szereg niekorzystnych objawów nasilających nadpobudliwe zachowanie u dzieci.
  • Aldehyd dimalonowy– to związek, który przyczynia się do utleniania kwasów tłuszczowych w ośrodkowym układzie nerwowym powodując poważne zaburzenia neurologiczne.

Wszystkie te związki mają działanie uszkadzające śluzówkę jelita w wyniku czego dochodzi do naruszenia bariery jelitowej i przedostania się wyżej wymienionych toksyn do krwioobiegu, a później do mózgu.

Konsekwencją tego stanu są różne problemy neurologiczne dziecka, które związane są z zaburzeniami przetwarzania sensorycznego, dysfunkcją poznawczą, opóźnieniem rozwoju, nieprawidłowym chodem i funkcjami motorycznymi. Brzmi znajomo? Tak, są to cechy wspólne z zaburzeniami definiowanymi jako spektrum autyzmu.

Oprócz produkcji szeregu niekorzystnych związków, pasożyty są złodziejami substancji, które są kluczowe dla prawidłowego wzrostu i rozwoju dziecka. Należą do nich między innymi:

  • Hormon wzrostu- pasożyty wykorzystują go do zwiększania swoich rozmiarów, upośledzając tym samy wzrost i rozwój swojego żywiciela. U dzieci manifestuje się to obniżoną masą ciała i wysokością w stosunku do swoich rówieśników.
  • Witaminy oraz składniki mineralne, które są niezbędne do przeprowadzaniu licznych procesów w organizmie. Często manifestujące się anemią oraz cechami niedożywienia.
Co dobrego robią pasożyty?

Czy pasożyty, mogą wywierać korzystny wpływ na organizm?

Okazuje się, że tak. Ostatnie badania pokazują, że osoby będące nosicielami pasożytów są mniej podatne na rozwój chorób z autoagresji. Badania kliniczne na pacjentach z  wrzodziejącym zapaleniem okrężnicy i chorobą Crohna wykazały zmniejszoną aktywność choroby po ekspozycji na pasożyty jelitowe. Badacze tłumaczą to pewnym „resetem” układu odpornościowego, który przyczynia się do wyciszenia reakcji immunologicznej skierowanej na własne tkanki organizmu.

Dr Amesh A. Adalja lekarz chorób zakaźnych na Uniwersytecie w Pittsburghu twierdzi, że pasożyty stymulują specyficzny typ reakcji układu odpornościowego (odpowiedź Th2) co powoduje polaryzację z innego rodzaju odpowiedzi (Th1) obserwowanej w chorobach autoimmunologicznych. Zgodnie z „hipotezą higieniczną”, mniej infekcji pasożytniczych w krajach rozwiniętych, spowodowało wyższy odsetek alergii i chorób autoimmunologicznych. Teoria ta mówi, że ludzie potrzebują pasożytów, aby pomóc w „szkoleniu” naszego układu odpornościowego.

Jak badać pasożyty?

Niestety diagnostyka pasożytów w Polsce jest bardzo niedoskonała, w związku z tym duża część wyników wychodzi fałszywie ujemna.

Morfologia i inne badania z krwi mogące wskazywać na infekcję pasożytniczą.

↑ eozynofile (w morfologii)– Jest to frakcja białych krwinek, ich podwyższona wartość może świadczyć o infekcji pasożytniczej, ale również o toczącej się reakcji alergicznej. Zatem na podstawie samej wartości eozynofili, nie jesteśmy w stanie postawić diagnozy. Może być wskazaniem do wykonania dalszych badań.

↑ gamma globulina– może świadczyć o infekcji pasożytniczej

↓ hemoglobina, hematokryt, MCV, MCHC – obniżenie tych wskaźników świadczy o anemii, której przyczyną może być infekcja pasożytnicza.

↑ całkowitego IgE– może świadczyć o infekcji pasożytniczej niektórymi pasożytami, takimi jak: glista ludzka, toxocara canis, tasiemiec uzbrojony

Metody bezpośrednie w ocenie pasożytów 

  1. Badanie kału – wykrywalności 7-25 %

Pomimo tego, że wykrywalność pasożytów w kale jest niewielka, to niewątpliwą zaletą jest możliwość wykrycia każdej fazy rozwojowej pasożyta: począwszy od jaj po larwę i człony osobnika dorosłego.

Warto wykonywać ocenę mikroskopową kału z kilku innych powodów, które mogą dawać podobne objawy do infekcji pasożytniczej: Są to:

  • Badanie na krew utajoną
  • pH kału– spadek poniżej 6,0 może świadczyć o nieprawidłowym wchłanianiu i trawieniu węglowodanów,
  • Obecność niestrawionych resztek pokarmu, może świadczyć o problemach w trawieniu
  • Badanie na posiew w kierunku bakterii chorobotwórczych takich jak: SalmonellaShigellaCampylobacter,Escherichioa ColiClostridium difficile świadczy o zakażeniu bakteryjnym.
  • Obecność węglowodanów- ich występowanie badanym w stolcu wskazuje na: niewydolność wewnątrzwydzielniczą trzustki, niedobór enzymów -disacharydaz , zespół krótkiego jelita,
  • Obecność tłuszcu w kale- może świadczyć o: zespole złego wchłaniana, przewlekłej niewydolności trzustki, celiakii czy problemach z wątrobą i pęcherzykiem żółciowym,
  1. Badania immunologiczne: Wykrywalność 55-60 %
  • Wykrywanie przeciwciał w kierunku pasożytów.

Jest to badanie szczególnie pożądane w przypadku podejrzenia zarażeniem pasożytem w pierwszych trzech miesiącach od pojawienia się objawów, kiedy  badanie kału może jeszcze wyjść ujemnie.

Przeciwciała, są to komórki układu odpornościowego, które zostały wyprodukowane aby zwalczyć pasożyta obecnego w organizmie. Przeciwciała te są ukierunkowane na walkę z konkretnym pasożytem. Organizm wytwarza kilka klas przeciwciał, do których należą przeciwciała: IgE, IgA, IgM, IgG.

W infekcjach pasożytniczych najbardziej interesują nas dwie klasy przeciwciał:

–> IgM, która świadczy o świeżym zarażeniu oraz

–> IgG, która mówi nam o przetrwałym lub przebytej infekcji pasożytniczej.

W interpretacji wyniki istotną rolę pełni też tempo narastania przeciwciał !

  • Wykrywanie antygenów pasożyta ( kał lub krew pobrana EDTA)

Badanie polega na wykryciu obcych białek pasożyta. Jest to badanie szczególnie pomocne w diagnostyce niektórych  pasożytów:

– Giardia lamblia, Cryptosporidium, Entamoeba histolytica

  1. Badania molekularne

Metoda cechująca się wysoką swoistością i czułością. Wskazaniem do badań molekularnych jest niska intensywność zarażenia, poniżej progu wykrywalności badaniami mikroskopijnymi. Polega na ocenie DNA. Pozwala na wykrycie małej  inwazji lub bardzo wczesnej fazy zarażenia, kiedy organizm nie zdążył wyprodukować jeszcze przeciwciał.

Charakterystyka najczęściej występujących pasożytów:

  1. Owsiki

Objawy: 

  • Nadmierna pobudliwość dziecka
  • Problemy ze snem
  • Podrażnienie krocza, odbytu i pochwy

Rzadko może wystąpić cięższa choroba:

  •  utrata masy ciała, zakażenie dróg moczowych i zapalenie wyrostka robaczkowego

Badania:

  • Bezpośrednia wizualizacja dorosłego robaka lub mikroskopijne wykrywanie jaj.
  •  Test na celofanową taśmę

Polega on na kilkukrotnym dotknięciu taśmy do okolicy odbytu, usunięciu jej i badaniu taśmy pod bezpośrednią mikroskopią dla jaj. Test należy przeprowadzić zaraz po przebudzeniu przez co najmniej trzy kolejne dni. Ta technika może zwiększyć czułość testu do około 90 procent.

Środki ostrożności: 

  • Częsta wymiana pościeli dziecka
  • Regularna higiena miejsc intymnych
2. Giardia lamblia

Objawy zależne są od czasu trwania infekcji

od jednego do dwóch tygodni mogą wystąpić objawy zaburzeń żołądkowo-jelitowych,

w tym nudności, wymioty, złe samopoczucie, wzdęcia, skurcze, biegunka, stwardnienie wątroby i utrata masy ciała.

Historia stopniowego początku łagodnej biegunki pomaga odróżnić lambliozę lub inne infekcje pasożytnicze od etiologii bakteryjnej.

– Objawy trwające od dwóch do czterech tygodni i znaczna utrata masy ciała to kluczowe ustalenia, które wskazują na giardiozę.

Rzadko u pacjentów z giardiozą występuje również reaktywne zapalenie stawów lub asymetryczne zapalenie błony maziowej, zwykle w kończynach dolnych. Wysypki i pokrzywka mogą występować w ramach reakcji nadwrażliwości.

Badania: 

Badanie pojedynczej próbki kału ma czułość od 50 do 70 procent; czułość wzrasta do 85 do 90 procent przy trzech próbkach seryjnych.

Ponieważ Giardia nie jest inwazyjna, eozynofilia i leukocytoza obwodowa lub kałowa nie występują.

  • kał w kierunki glikoproteiny GSA 65 (na początku lambliozy wykrywalność 100 %, pod koniec okresu zaledwie 5-10%)
  • przeciwciała z klasy IgM- wytwarza 100% zarażonych i pojawia się 3 tygodnie od zarażenia
  • przeciwciała z klasy IgG wytwarza 70% zarażonych, pjawia się w surowicy w połowie okresu ostrego, a w niskich mianach utrzymuje się nawet do 2 lat.
  • Analiza reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR), choć tylko eksperymentalna, może być skuteczna w badaniach przesiewowych zasobów wody.

Środki ostrożności:

Nie można zapobiec giardiozie, ale można zmniejszyć ryzyko infekcji poprzez

  • Dokładne mycie rąk
  •  Unikanie picia wody powierzchniowej, jeśli nie jest gotowana, traktowana jodem lub przefiltrowana.
  • Podczas podróży w regionie, w którym występuje giardioza, nie należy pić wody z kranu. Należy również unikać mycia zębów wodą z kranu. Należy pamiętać, że woda z kranu może również występować w lodzie i innych napojach. Unikaj spożywania niegotowanych lokalnych produktów.
3. Pełzak czerwonki

Objawy: 

Pełzak  może powodować zarówno chorobę wewnątrz jelita jak również  rozsianą po organizmie.

W świetle jelita, pełzak może zakłócać ochronną warstwę śluzu pokrywającą śluzówkę okrężnicy. Powstałe owrzodzenia nabłonka mogą krwawić i powodować zapalenie okrężnicy, zwykle w ciągu dwóch do sześciu tygodni po początkowej infekcji.

Może wystąpić ostry progres do złego samopoczucia, utrata masy ciała, silny ból brzucha, obfite krwawe biegunki i gorączka, często prowadzące do błędnej diagnozy zapalenia wyrostka robaczkowego, zwłaszcza u dzieci.

W przypadkach przewlekłego tlenia się choroby zapalne jelit można błędnie zdiagnozować, a leczenie steroidami tylko zaostrza infekcję.

Badania: 

  • W tradycyjnych testach stolca dla pełzakowicy  należy użyć co najmniej trzech świeżych próbek w celu zwiększenia czułości.
  • Test  antygenu E. histolytica o czułości 87 procent i swoistości ponad 90 procent
  • Testy serologiczne, takie jak ELISA i dyfuzja żelu agarowego są wrażliwe na ponad 90 procent, ale testy te często stają się ujemne w ciągu roku od początkowej infekcji. Około 75 procent zakażonych pacjentów ma leukocytozę (podwyższone leukocyty), ale inwazja śluzówki nie powoduje eozynofilii.
  • Testy czynnościowe wątroby są zwykle prawidłowe, ale mogą wykazywać na minimalne podwyższenie fosfatazy alkalicznej, nawet w obecności dużych ropni.

Aby uniknąć błędnej diagnozy, pacjenci z podejrzeniem wrzodziejącego zapalenia jelita grubego muszą zostać przebadani na obecność przeciwciał E. histolytica przed rozpoczęciem leczenia steroidami.

4. Glista ludzka

Objawy: 

Glisty wędrujące do dróg oddechowych mogą dawać następujące objawy:

  • kaszel lub krztuszenie
  • świszczący oddech lub duszność
  • aspiracyjne zapalenie płuc, rzadko
  • krew w śluzie
  • dyskomfort w klatce piersiowej
  • gorączka

Glisty w jelitach mogą powodować:

  • nudności
  • wymioty
  • nieregularne stolce lub biegunka
  • niedrożność jelit, która powoduje silny ból i wymioty
  • utrata apetytu
  • widoczne robaki w kale
  • dyskomfort lub ból brzucha
  • utrata masy ciała
  • zaburzenie wzrostu u dzieci z powodu złego wchłaniania

Badania:

Przeciwciała z klasy IgM i IgG przeciwko gliście ludzkiej

5. Tasiemiec uzbrojony

Objawy:

  • Ból brzucha
  • Biegunka
  • Zmęczenie
  • Głód
  • Brak apetytu
  • Nudności
  • Pojawiające się odcinki tasiemca w kale
  • Utrata masy ciała
  • Objawy neurologiczne- wągrzyca układu nerwowego
  • Bół głowy
  • Napady padaczkowe
  • Inne objawy neurologiczne

Badania:

  • Podwyższone wskaźniki MCV, MCHC- u  części chorych pojawiają się objawy niedokrwistości megaloblastycznej, będące wynikiem niedoboru witaminy B12
  • Obniżenie czerwonych krwinek do wartości  2, a nawet 1 mln krwinek czerwonych w 1 mm sześć krwi
  • Pojawienie się erytrocytów jądrzastych, leukopenią, czasem eozynofilią, spadkiem poziomu hemoglobiny do 25-50 proc.
6. Tasiemiec bruzdogłowiec

Objawy: 

Może prowadzić do braku witaminy B12, która może powodować anemię. Objawy niedokrwistości mogą obejmować:

  • Depresję
  • Zawroty głowy
  • Zmęczenie
  • Bóle głowy
  • Niski poziom energii
  • Szybkie bicie serca
  • Dzwonienie w uszach

Badania:

  • Rozpoznanie polega przede wszystkim na wykryciu obecności członów i jaj tasiemca w kale. Badanie kału przeprowadzane jest pod mikroskopem; potwierdzeniem rozpoznania jest wykrycie w kale charakterystycznych jaj bruzdogłowca – owalnych i zaopatrzonych w wieczka.
  • Rzadziej wykonywane są testy ELISA w celu wykrycia obecności antygenów tasiemca.

 

Pasożyty to niewątpliwie duży problem, który może negatywnie wpływać na zachowanie dzieci. Warto podjąć podstawową diagnostykę w celu weryfikacji czy dziecko nie zmaga się z infekcjami pasożytniczymi. Dzięki eliminacji czynnika inefkcyjnego możemy się spodziewać nie tylko ustapienia objawów żołądkowo-jelitowych ale również oczekiwać poprawy zachowania u dzieci.

 

 

Please follow and like us:
0

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *